خوبیش اینه که یه هویی می شه گفت هرچی بلدم مال اون دو دهه بود و می تونم الان کلا دکمه ی ریفرش رو بزنم و دوباره شروع کنم!

شاید چیز زیادی یاد نگرفته باشم تو این دو دهه، شاید اونقدری که باید تجربه نکردم، اما الان اینو فقط خوب می دونم که نمی تونم ادعای خاصی داشته باشم! یا اصلا چه جوری بگم، شاید زندگی بدون ادعا راحت تره، حتی ادعای تعیین راه و هدف...

و خدا را شکر می کنم برای داشتن خانواده ای که فارغ از هر قید و بند و آذار و اذیت و نه گفتن و لجبازی دوسم داشتن و حمایتم کردن...

الان، شاید خالی از ادعا باشم، اما خوب یا بد، خالی از احساس نیستم! احساسی که برآیند مثبتی داره و مطمئنم باید بذارمش یه جایی پایین منطق! که بتونم یاد بگیرم، نه این که فقط بگذرونم...

پ.ن.: داداشم میگه، خمس قرنی شدی!

یه سری کارها تو زندگیم هست که اگه انجامشون ندم می میرم، یعنی احساس می کنم خودم نیستم!

اما خوشحالم هم با آدم بزرگی طرفم و هم دوستای (عمو) به این خوبی دارم که درکم می کنن.

پ.ن.: به کام و آرزوی دل، چو دارم خلوتی حاصل    چه فکر از خبث بدگویان، میان انجمن دارم

من ۸ سال برق خوندم، بعد فهمیدم تا حالا هیشکی الکترونو ندیده، بعد بی خیال شدم رفتم سراغ کامپیوتر!

هر چه هم بگویند دستشان را می گیریم، بیرونشان می بریم و می گوییم این نوری بود که ما دیدیم! نیازی به توجیه تمثال ها نیست!

روباه گفت: "اهلی کردن" چیز بسیار فراموش شده ای ست. یعنی "علاقه ایجاد کردن"...

آینه بقل پراید :

اجسام از آنچه به نظر می رسد به شما نزدیک ترند.

افراد از آنچه به نظر می رسد از شما دورترند.

پ.ن.: تصحیح کردم.

کیوان 35 درجه

و بعد اینجوری می شود که خودنوشته، گاه نوشته، روزنوشته یا دستنوشته هایت تبدیل می شود به دل نوشته. دل نوشته ات را می فرستی، حتی اگر همه به تو گفته باشند این باعث می شود خودت را تخریب کنی! (مانند آنوقت که همه بهم گفتند نمی توانی)

دل نوشته ات را فرستادی، اما دیگر نمی توانی چیزی بگویی. از اینجا به بعد اگر اصرار کنی فقط موجب مزاحمت می شود. به یاد رایطه های قبلی، به یاد خاطره ها می افتی، اما همه را باهم می گذاری یک گوشه ی دور در ذهنت. از الگوریتم روزمرگی استفاده می کنی، و برنامه ی چند روز آینده ...

آخه آدم چی بگه؟ شاهد یعنی پسر زیبارو!!! حداقل کاش تو لفافه می گفت یا یه جاهاییشو سانسور می کرد،نه؟